คำร้อง: จากบทละครเรื่องสังข์ทอง
       เมื่อเอย เมื่อนั้น เจ้าเงาะแสนกลคนขยัน
พิศโฉมพระธิดาวิลาวัลย์ ผุดผาดผิวพรรณดังดวงเดือน
งามละม่อมพร้อมสิ้นทั้งอินทรีย์ นางในธรณีไม่มีเหมือน
แสร้งทำแลเลี่ยงเบี่ยงเบือน ให้ฟั่นเฟือนเตือนจิตคิดปอง
พระจึงตั้งสัตย์อธิษฐาน แม้นบุญญาธิการเคยสมสอง
ขอให้ทรามสงวนนวลน้อง เห็นรูปพี่เป็นทองต้องใจรัก
       เมื่อนั้น รจนานารีมีศักดิ์
เทพไทอุปถัมภ์นำชัก นงลักษณ์ดูเงาะเจาะจง
นางเห็นรูปสุวรรณอยู่ชั้นใน เอารูปเงาะสวมใส่ให้คนหลง
ใครใครไม่เห็นรูปทรง พระเป็นทองทั้งองค์อร่ามตา
ชะรอยบุญเราไซร้จึงได้เห็น ต่อจะเป็นคู่ครองกระมังหนา
คิดพลางนางเสี่ยงมาลา แม้นว่าเคยสมภิรมย์รัก
       ขอให้พวงมาลัยนี้ไปต้อง เจ้าเงาะรูปทองจงประจักษ์
เสี่ยงแล้วโฉมยงนงลักษณ์ ผินพักตร์ทิ้งพวงมาลัยไป

       การแสดงชุดนี้ เป็นตอนที่นำมาจากบทละครนอก เรื่องสังข์ทอง อันเป็นบทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย สำหรับการแสดงตอนรจนาเลือกคู่นี้ จะกล่าวถึงนางรจนา ธิดาคนสุดท้องของท้าวสามลออกมาเลือกคู่ ครั้งแรกออกมาเลือกพร้อมด้วยพี่นางทั้งหก กับกษัตริย์ร้อยเอ็ดหัวเมือง แต่ไม่ชอบใจใคร ท้าวสามลขัดใจจึงให้เกณฑ์คนมาทั้งเมืองให้เลือกใหม่ โดยไม่เลือกชั้นวรรณะ ตลอดจนพระสังข์ทอง ซึ่งปลอมเป็นเงาะเที่ยวเล่นอยู่กับเด็กเลี้ยงความก็ไปพามาให้เลือก ครั้งหลังนี้รจนาเพียงแต่อยากดูเงาะเท่านั้นเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ด้วยกุศลเคยเป็นเนื้อคู่กันมา จึงดลใจให้นางเห็นรูปจริงของพระสังข์ซึ่งซ่อนอยู่ชั้นใน ก็ต้องใจรัก จึงเสี่ยงพวงมาลัยให้เจ้าเงาะ จุดเด่นของการแสดงชุดนี้ อยู่ที่ลีลาท่าทางการร่ายรำของนางรจนา และเจ้าเงาะ อันงดงามอย่างยิ่ง ผู้ประดิษฐ์ท่ารำนี้คือ เจ้าฟ้ามนตรี