เป็นวรรณกรรมพื้นบ้านเก่าแก่ของชาวอีสาน ที่สอนให้รู้จักละเลิกไม่มัวเมากิเลสและตัณหาราคะ โดยได้ยกตัวอย่างในวรรณกรรมเรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ ว่ากิเลสตัณหานั้นไม่เข้าใครออกใคร แม้แต่ท้าวสินไซย ซึ่งเป็นคนที่มีคุณธรรมก็ยังหลงใหลอาสาวของตน